عید

 

 عید که آمد

 

          فکری برای آسمان تو خواهم کرد

 

                  یادم باشد

 

        روزهای آخر اسفند

 

                 دستمال خیسی روی ستاره هایت بکشم

 

       و گلدانی

 

                 کنار ماهت بگذارم

 

          زندگی

 

        همیشه که این جور پیچ و تاب نخواهد داشت

 

              بد نیست گاهی هم دستی به موهایت بکشی

 

                    بایستی کنار پنجره

 

                   و با درختان و باغچه صحبت کنی

 

       پنهان نمی کنم که پیش از این سطرها

 

                                    « دوستت دارم » را

 

                می خواسته ام بنویسم

 

                    حالا کمی صبر کن

 

       بهار که آمد

 

           فکری برای آسمان تو

 

                و سطرهای پنهانی خودم خواهم کرد

 

                                                       سید حافظ موسوی

 

 

لیلا !

 

لیلی !

 

      چشمت خراج سلطنت شب را

 

                         از شاعران شرق

 

                                     طلب می کند

 

من آبروی عشقم

 

             هشدار ... تا به خاک نریزی !

 

لیلی !

 

           وقتی که پاک می کنی خط چشمت را

 

                           دیوارهای این شب سنگین را

 

    در هم شکسته ، آه ... ، که بیداد می کنی

 

                         وقتی که پاک می کنی خط چشمت را

 

                در باغ های سبز تنت ، شب را

 

                                                آزاد می کنی

 

لیلی !

 

            بی مرز باش

 

                          دیوار را ویران کن

 

                     خط را به حال خویش رها کن

 

       بی خط و خال باش

 

                     با من بیا ... ، همیشه ترین باش

 

لیلی !

 

           با من بودن خوب است

 

                                      من می سرایمت.

 

 

                                                            نصرت رحمانی

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

 

 

یا مقلب ا لقلوب و الابصار

 

                                     یا مدبر ا للیل و ا لنهار

 

یا محول ا لحول والاحوال

 

                                     حول حا لنا ا لی احسن ا لحال

 

 

 

 

تا تو با منی ...

 

   غنیمتی است تو را داشتن

 

            در این گذار ، که بر وحشت است و بر ظلمات

 

                      شب سترون دلگیر

 

                                 از زنجیر می گذرد

 

فدای گیسویت ، اما

 

                  تو با منی و

 

                                 تو تا با من باشی

 

            شب از نوازش گیسویت

 

                                    از حریر می گذرد

 

                       به سوی من چو می آیی

 

                                 تمام تن تپش و بال می شوم

 

     چو در تو می نگرم

 

                زلال می شوم

 

                           سخن چو می گویی

 

                                       آفتاب بر می آید

 

                                                       اسماعیل خویی

 

 

ای پرنده های مسافر ...

 

آه ... ای پرنده های مسافر

 

            از قول ما به کوه بگویید

 

                       که : جویبارها همه خشک است

 

             از قول ما به ابر بگویید

 

                       که : مرگ دشت های سبز رسیده است

 

        ای عابران ساده و معصوم

 

              دنیا چه نابکار و پلید است

 

                    اینجا نه دوستی است نه یاری

 

     و دست ها همه نیرنگ

 

                   و قلب ها همه تزویر

 

                               و خنده ها همه شمشیر

 

آه ... ای پرنده های مسافر

 

               به خوشه های نارس گندم

 

                             از لطفتان دریغ مدارید

 

                                                 کاظم سادات اشکوری