بادها
نوحه خوان
بیدها
دسته زنجیرزن
لاله ها
سینه زنانِ حرمِ باغچه
بادها
در جنون
بیدها
واژگون
لاله ها
غرق خون
خیمه خورشید سوخت
برگ ها
گریه کنان ریختند
آسمان
کرده به تن پیرهن تعزیه
طبل عزا را بنواز ، ای فلک ...
عمران صلاحی
همه گلبرگ های کاج را
در هوای عشق تو
می ریزم
و صلیب دردهایم را
به دوش می کشم
برای خاطر این دل که سرخ است
تا خونِ گذشته ام
سنگفرش جاده ای را
که تو از آن خواهی گذشت
بشوید
و انسان یادبود هایم
بمیرد
اگر پیام سرزمین انتظار
نگاهت را
از پیچ واپیچ طول راه های خود
بگذراند
تو در کنار من خواهی بود
و من اینک
طاق نصرت کهکشان های آرزویم را
بر سر راهت بسته ام
تا سو به سوی بیابان های سرگشتگی
در روبرویت نماند
و تا یادم را
ترنم اسرار گام هایت پر کند
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
خون آینده را
از سنگفرش جاده انتظار
شستند
و صلیب دردها را
شکستند
و برچیدند
طاق نصرت آرزوها را
از کهکشان ها
زیرا
او
از جاده دیگر گذشته بود
اسماعیل شاهرودی
خداوندا وقتی تو می روی
شب می شود
و قلب من پرپر می شود
و ناامید می شوم و حقیر می شوم
چو خاکی می شوم
که بر آن نسیمی نمی وزد
و بارانی نمی بارد
و در آن گلی نمی روید
و بر سرش ستاره ای نمی درخشد
تو می روی
و من تنهای تنها می مانم
تو می روی
و من در غم خود خاک می شوم
بیژن جلالی
آمده بود و می گریست
مثل ستاره های صبح
مثل پرنده های باغ آمده بود
خسته بود
روی چمن نشسته بود
مثل شکوفه های سرخ
آمده بود ، می گریست
گفتم : ای پرنده
نیست !
جز قفسی نمانده است
سینه آسمان تهی است
آمد گریه کرد رفت
باران بود در بهار
آمد در اتاق من
بوی بنفشه ماند و خاک
یاد پرنده ماند و باغ
م . آزاد
