ای عشق !!!

 

                  نتوانستم بیشتر تحمل کنم

 

                                        نامت را نوشتم

 

                          بدان ! تا کوچکترین سمبلی از مقاومت

 

             بر خویش احساس کنم

 

                               متحمل خواهم شد

 

                             و چون اقیانوسِ صبرم مواج شود

 

 تنها اندی از قطره ای را برایت نمایان خواهم ساخت

 

           تو ستمگرترین ستمگرانی ای عشق !!!

 

                       رنگت ، رنگ آسمان است

 

                                  رخت ، همچون رخ کودکان بی گناه

 

        تو عین پاکی و عفافی

 

                     تو خود گناهی

 

                                  تو رمز زندگان و

 

                                              سرود مردگانی

 

          تو مغموم بی دریغ

 

                     رودخانه های روانی از پی مقصود

 

                              تو دریای بی کرانی

 

                  بهار جاودانی

 

                         آب حیات مردگان زمستانی

 

                          مفهوم اصیل خورشید نورفشان آسمانی

 

                    و من زنده آب توام

 

   که برم فرود آمده ای

 

               از عمقی ژرف

 

                          تو تصوف روانی

 

                                                      بهمن مه آبادی

 

سنگ شکسته

 

سنگی است زیر آب

 

                   در گود شبگرفته دریای نیلگون

 

        تنها نشسته در تک آن گور سهمناک

 

                       خاموش مانده در دل آن سردی و سکون

 

او با سکوت خویش

 

              از یاد رفته ایست در آن دخمه سیاه

 

                        هرگز بر او نتافته خورشید نیمروز

 

                        هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه

 

    بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود

 

                                     کان ناله بشنود

 

     بسیار شب که اشک افشاند و یاوه گشت

 

                    سنگی است زیر آب ، ولی آن شکسته سنگ

 

                          زنده است ، می تپد به امیدی در آن نهفت

 

         دل بود ، اگر به سینه دلداری نشست

 

                       گل بود ، اگر به سایه خورشید می شکفت

 

                                                            هوشنگ ابتهاج